การผลิตน้ำมันหอมระเหย - บริษัท กรีนพลาสติกแอนด์เคมีคัล จำกัด

การผลิตน้ำมันหอมระเหย (Essential Oil Production) คือกระบวนการสกัดสารระเหยง่ายที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวออกจากส่วนต่าง ๆ ของพืช เช่น ดอก ใบ ผล เปลือก ราก หรือลำต้น โดยเทคนิคที่เลือกใช้จะขึ้นอยู่กับโครงสร้างและคุณสมบัติของพืชชนิดนั้น ๆ เพื่อให้ได้น้ำมันหอมระเหยที่บริสุทธิ์และคงคุณประโยชน์ไว้ได้มากที่สุด [1, 2, 3]

วิธีการผลิตน้ำมันหอมระเหยหลัก ๆ ที่นิยมใช้ในอุตสาหกรรมและระดับครัวเรือน มีดังนี้:

1. การกลั่นด้วยไอน้ำ (Steam Distillation)

วิธีที่นิยมใช้มากที่สุดในโลก เหมาะสำหรับพืชที่มีความทนทานต่อความร้อน เช่น ตะไคร้หอม ใบยูคาลิปตัส โหระพา และเปปเปอร์มินต์ [1, 2, 3]

หลักการ: ปล่อยไอน้ำร้อนผ่านพืชหอมเพื่อเปิดต่อมน้ำมัน ความร้อนจะทำให้สารหอมระเหยกลายเป็นไอรวมไปกับไอน้ำ จากนั้นไอจะเดินทางผ่านท่อไปยัง ชุดควบแน่น (Condenser) ที่มีความเย็น ทำให้ไอกลับมาควบแน่นเป็นของเหลว เนื่องจากน้ำมันมีความหนาแน่นน้อยกว่าน้ำ มันจะลอยแยกชั้นอยู่ด้านบน ทำให้สามารถแยกน้ำมันบริสุทธิ์ 100% ออกมาได้ ส่วนน้ำที่เหลือจากการกลั่นจะมีกลิ่นหอมจาง ๆ เรียกว่า “น้ำไฮโดรโซล” (Hydrosol) หรือน้ำดอกไม้ [1, 2, 3]

2. การสกัดด้วยวิธีบีบเย็น (Cold Pressed / Expression)

วิธีนี้ใช้เฉพาะกับพืชตระกูลส้มและมะนาว (Citrus) เช่น ผิวมะกรูด ผิวส้ม เลมอน และเบอร์กามอท [1, 2]

หลักการ: เนื่องจากเปลือกพืชตระกูลส้มมีต่อมน้ำมันอยู่ใต้ผิว และกลิ่นจะสลายตัวง่ายหากโดนความร้อน กระบวนการนี้จึงใช้เครื่องบดอัดไฮดรอลิกบีบผิวเปลือกสดโดยไม่ผ่านความร้อน เพื่อคั้นเอาน้ำมันและน้ำคั้นสดออกมา จากนั้นนำไปผ่านการกรองหรือปั่นเหวี่ยงแยกกากและน้ำออก วิธีนี้จะช่วยคงกลิ่นหอมสดชื่นเปรี้ยวแหลมตามธรรมชาติของผลไม้ไว้ได้อย่างครบถ้วน [1]

3. การสกัดด้วยตัวทำละลาย (Solvent Extraction)

เหมาะสำหรับดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมบอบบางและทนความร้อนไม่ได้ เช่น ดอกมะลิ ดอกกุหลาบ หรือดอกซ่อนกลิ่น ซึ่งหากนำไปกลั่นด้วยไอน้ำ ความร้อนจะทำลายกลิ่นหอมไปหมด [1]

หลักการ: ใช้สารละลายอินทรีย์ (เช่น เฮกเซน หรือ เอทานอล) เทลงไปแช่กับดอกไม้เพื่อละลายเอาสารหอมและไขมันของพืชออกมา จากนั้นนำสารละลายระเหยออกภายใต้ระบบสุญญากาศ จะได้สารเหนียว ๆ เรียกว่า Concrete แล้วนำไปล้างด้วยแอลกอฮอล์เพื่อแยกไขมันออกอีกครั้ง ผลผลิตสุดท้ายที่ได้จะเรียกว่า แอบโซลูท (Absolute) ซึ่งมีความเข้มข้นสูงและให้กลิ่นติดทนนาน นิยมใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ [1]

4. การสกัดด้วยคาร์บอนไดออกไซด์เหลว (Supercritical Fluid Extraction – SFE CO2)

เทคโนโลยีขั้นสูงที่ให้ผลผลิตคุณภาพสูงสุดและสะอาดที่สุด [1]

หลักการ: ใช้แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) ที่ถูกทำให้อยู่ในสภาวะเหนือวิกฤต (สารมีสถานะกึ่งแก๊สกึ่งของเหลวภายใต้ความดันและอุณหภูมิที่ควบคุม) ทำหน้าที่เป็นตัวทำละลายเพื่อดึงสารหอมออกมา เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการเพียงแค่ลดความดันลง CO2 จะระเหยกลายเป็นแก๊สกลับไปหมด โดยไม่ทิ้งสารเคมีตกค้างใด ๆ ไว้ในน้ำมันหอมระเหยเลย วิธีนี้ได้น้ำมันที่มีกลิ่นเสมือนต้นฉบับมากที่สุด แต่มีต้นทุนเครื่องจักรที่สูงมาก [1, 2]

ตารางเปรียบเทียบจุดเด่นของแต่ละวิธี

วิธีการผลิต	พืชที่เหมาะสม	ข้อดี	ข้อจำกัด
กลั่นด้วยไอน้ำ (Steam)	ตะไคร้, ยูคาลิปตัส, มินต์, กะเพรา	ได้น้ำมันบริสุทธิ์ 100%, ต้นทุนไม่สูง	ไม่เหมาะกับดอกไม้ที่ไวต่อความร้อน
บีบเย็น (Cold Pressed)	ส้ม, มะนาว, มะกรูด, เลมอน	กลิ่นหอมสดชื่นเป็นธรรมชาติ ไม่โดนความร้อนทำลาย	ใช้ได้เฉพาะพืชที่มีต่อมน้ำมันที่เปลือกหนา
ตัวทำละลาย (Solvent)	มะลิ, กุหลาบ, สายน้ำผึ้ง	สกัดพืชที่บอบบางได้ดี, กลิ่นติดทนนาน	อาจมีสารเคมีตกค้างจำนวนน้อย (ไม่ได้น้ำมันบริสุทธิ์ 100%)
สกัดด้วย CO2	พืชสมุนไพรราคาสูง, ดอกไม้หอม	บริสุทธิ์สูงสุด, ไม่มีสารตกค้าง, กลิ่นเป๊ะตามจริง	ค่าอุปกรณ์และเทคโนโลยีมีราคาสูงมาก